بازارگرایی یکی از جنبه‌های فرهنگ سازمانی می‌باشد که در آن کارکنان بالاترین ارزش را برای سودآوری کسب‌وکار و نگهداری مشتری از طریق ایجاد ارزش قائل‌اند. بازارگرایی یک نوع هنجار رفتاری است که در سرتاسر سازمان گسترش‌یافته و از طریق نوآوری، پاسخگوی نیازهای حال و آتی بازار و مشتری است. سلاتر در مقاله‌ای تحت عنوان بازارگرایی در آغاز هزاره جدید به دو نوع رفتار بازارگرایی اشاره دارد که عبارت‌اند از:

  1. رفتارهای سنتی بازارگرایی، نسل نخست بازارگرایی: شرکت‌هایی که رفتارهای سنتی بازارگرایی دارند، بر شناخت نیازهای اظهارشده مشتریان در بازار توجه دارند و اقدام به ساخت کالاها و ارائه خدماتی می‌کنند که بتواند آن نیازها را برآورده سازد. شرکت‌های بازارگرا با بررسی نیازها و خواسته‌های مشتریان، شناخت خودشان را نسبت به آن‌ها افزایش می‌دهند و می‌توانند کالاها و خدمات جدید را به‌تناسب بازار و مشتری ارائه دهند.
  2. رفتارهای مدرن بازارگرایی، نسل دوم بازارگرایی: نسل دوم شرکت‌های بازارگرا، خود را متعهد به شناخت نیازهای اظهارشده و نشده مشتریان، توانایی‌ها و برنامه‌های رقبا و ارزیابی اطلاعات بازار می‌کنند. این شرکت‌ها دائماً از طریق آگاه ساختن سازمان و هماهنگی فعالیت بخش‌های سازمان با یکدیگر، به ایجاد ارزش برتر برای مشتریان می‌پردازند.

شرکت‌های بازارگرای نسل دوم به‌طور وسیع به کنکاش بازار پرداخته، افق زمانی بلندمدت داشته و بیشتر در بازار نفوذ می‌کنند.

انتهای مطلب بازارگرایی / لینک محتوا

همچنین بخوانید:   ویژگی‌های مدیریت ارشد مارکتینگ